Ο… άλλος Σέρχιο Αγκουέρο: Η απίθανη ζωή του Αργεντινού που έγινε ήρωας της Μαλαισίας

Όταν ακούς το όνομα Σέρχιο Αγκουέρο, το μυαλό πάει αυτόματα στο εμβληματικό «93:20» και στις ιστορικές στιγμές με τη Μάντσεστερ Σίτι. Κι όμως, στην άλλη άκρη του κόσμου, υπάρχει ένας άλλος Αγκουέρο διαγράφει την δική του ποδοσφαιρική πορεία. Ο Σέρχιο Φαμπιάν Εζεκίελ Αγκουέρο, γεννημένος στη Λα Ριόχα της Αργεντινής, κουβαλάει το ίδιο όνομα, αλλά μια εντελώς δική του, αναπάντεχη διαδρομή.

«Όπου κι αν πάω με σταματούν για το όνομα. Πάντα γελάνε, πάντα κάνουν πλάκα»

Και όσο παράξενο κι αν φαίνεται, το βάρος της συνωνυμίας δεν τον πνίγει, το χρησιμοποιεί σαν κίνητρο. Μεγάλωσε θαυμάζοντας όχι τον… συνονόματο, αλλά τους Ρικέλμε και Μέσι. «Αυτοί είναι οι δύο που με ενέπνευσαν. Τους μελετώ συνεχώς, προσπαθώ να μιμηθώ τις κινήσεις τους. Αλλά μιλάμε για γίγαντες».

Ξεκίνησε στις ακαδημίες της Ρίβερ Πλέιτ και των All Boys, όμως η ευρωπαϊκή του απόπειρα στην Ουγγαρία κράτησε λίγο. «Δεν τα κατάφερα όπως ήθελα στην Ευρώπη. Ήμουν νέος, έπρεπε να βρω τον δρόμο μου αλλιώς». Και τότε ήρθε η απόφαση που άλλαξε τα πάντα. Η Μαλαισία.

Πολιτογραφήθηκε Μαλαισιανός. Στη Μελάκα μπορεί να μην έλαμψε άμεσα, αλλά βρήκε κάτι πολύ πιο σημαντικό, έναν τόπο που τον αγκάλιασε. Έξι ομάδες, εννέα χρόνια, εκατοντάδες στιγμές που τον έδεσαν με τη χώρα. «Η Μαλαισία έγινε σπίτι μου. Εδώ μεγάλωσαν τα παιδιά μου. Μας αγάπησαν και τους αγαπήσαμε».

Το 2022 ήρθε το αποκορύφωμα. Η κλήση στην εθνική ομάδα.«Να εκπροσωπώ τη Μαλαισία είναι όνειρο. Δεν το λέω τυπικά. Είναι τιμή που δεν μπορώ να περιγράψω». Έχει πλέον 17 συμμετοχές, τρία γκολ, δύο ασίστ, αλλά το πιο δυνατό του σημάδι ήταν εκτός επίσημων διοργανώσεων. Εκείνη η βραδιά με την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

Το ματς κόντρα στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ

Αρχηγός των ASEAN All-Stars, αντιμετώπισε τους Κασέμιρο, Ουγκάρτε και Μαϊνού και τα άλλα παιδιά του Αμορίμ μπροστά σε 72.550 οπαδούς στην Κουάλα Λουμπούρ. Και νίκησε.
«Ήταν ιστορικό. Μόνο που συμμετείχα ήταν απίστευτο. Όταν κερδίσαμε; Εκεί ένιωσα ότι μπορώ να παίξω απέναντι σε οποιονδήποτε». Και πρόσθεσε, «Με τον Γκαρνάτσο μιλήσαμε ως Αργεντίνοι. Ο Κασέμιρο; Μεγάλη προσωπικότητα. Αλλά τους έβλεπες, ήταν κουρασμένοι…».

Ο δρόμος για το Παγκόσμιο Κύπελλο δεν ήρθε, με τη Μαλαισία να μένει πίσω από Ομάν και Κιργιστάν. Παρ’ όλα αυτά, ο Αγκουέρο δεν το βλέπει σαν τέλος. «Η αλλαγή του φορμάτ δίνει ελπίδα σε χώρες που αναπτύσσονται. Θέλω να βοηθήσω τη Μαλαισία να φτάσει ψηλά. Αυτός είναι ο στόχος της ζωής μου».

Παράλληλα κυνηγάει και το μέλλον εκτός χόρτου. «Πήρα την εμπειρία μου από Αργεντινή, Ιταλία, Ουγγαρία και Μαλαισία. Τώρα θέλω να πάρω και τα διπλώματα προπονητή. Θέλω να μείνω στο ποδόσφαιρο».

Φέτος, άφησε τη Μαλαισία μετά από εννέα χρόνια για ένα νέο κεφάλαιο στην Ταϊλάνδη. Στην Καντσαναμπούρι Πάουερ, συμπαίκτης με τον γνώριμο μας απο το πέρασμα του από τον Άρη και τον Ολυμπιακό, Αμπουμπκάρ Καμαρά. Και προπονητή τον Χοακίν Γκόμεζ που πέρασε απο τον πάγκο του Βόλου το 2024. Ένα παιδί που δεν έφτασε ποτέ στον δρόμο του συνονόματου θρύλου, αλλά βρήκε τη δική του κορυφή εκεί που δεν το περίμενε κανείς. Ένας Αγκουέρο διαφορετικός, κι εξίσου συναρπαστικός.